S
@imiserable
8 okur puanı
Kasım 2019 tarihinde katıldı
Reklam
Kalbimin içerisinde bir toplu iğne ucu kadar kalan iyilik
kırıntısıyla yırtıp attım bir anda.
Gözlerimin önündeki perdeyi, çıktım koşa koşa,
Uzerindeki zırhı parça parça kopartarak,
Çıktım gözlerimin dışına...
Ilk adımlarını atan bir bebek gibi şaşkın,
Endişeli gibi biraz
Ama keyifle
Aydınlığın içinde dolaşıyordum,
Oradan birisi,
Kalbinde toplu iğne kadar karanlık olan birisi,
Belki, aslında iyi birisi,
Hançerledi kalbimden beni,
Tam da o
Aydınlık olan son noktama geldi.
Etraf karardı bi anda,
İşte benim "iyiy"le serüvenim bu kadardı.
Bir insan bir insanda başka bir hayatın kapısını görünce aşık olur. insan, yarası yarasına denk geleni seviyor demek ki
öldürmeyeceğim kendimi. ama keşke öldürseydi
diyeceksin bana
öldürmeyeceğim kendimi. ama bir ağıt yakmak
gelecek içinden;
aklımı yakıyorum çünkü ben
yaşanmış, yaşanacak
bütün günlerimi.
intihar diye bir şey yok bu dünyada
ölümle biten bir intihar yok
asıl intihar
gün gün yaşamakta.
öldürmeyeceğim kendimi, ama keşke öldürseydi
diyeceksin bana.
Bunun da gözlerinde bir parçam kaldı. Bundan sonra bunu da hesaba katmalıyım. Beni tanıyanlar arasında bu da olacak. Olmaz ama. Unutur o. Benim tanıdıklarım arasında bu da olacak. Gelmeseydim keşke, hiç gelmeseydim. Tanımayıverir, geçerdim. Şimdi o da var. Parçalarımı toplarken, bunun gözlerinde, yeşillerin dibinde kalanını da bulmak, unutmamak gerekecek. Odanın parasını
verdim zaten. Erkenden kaçayım yarın. Elimden gelse de, görünmesem ona. Erkenden kaçmalı. Pencereden içeriye dolmuş denizin, yıldızların içinde uyuyacağım. Kâtip “Aşk Sanatı”nı okur şimdi. Işığı hiç yakmamışım, göğün aydınlığı yetmiş. Bir komodin de varmış odada. Yeni odada yatmak, heyecan gibi bir şey. Çarşafın serinliği duruyor hâlâ. Yatayım artık
Reklam