"Çünkü görmenin ilk şartı, görmekten korkmamaktı. Aslında iki çift gözkapağı vardı herkesin; biri görünen, biri görünmeyen... Görünen kapaklar bizi tozdan,topraktan,güneşten korurdu; görünmeyen kapaklar ise acılardan..."
"Çünkü umut denen şey hiçlikte yeşerebiliyordu. Tutunacak bir dala, uygun bir zemine, mantıklı bir sebebe ihtiyacı yoktu. Sırf içime doğdu deyip bir ömür bekleyebilirsi insan, ya da sadece falında öyle çıktı diye koca bir ömrü ziyan edebilirdi."
"Ölümün yakışmadığı insanlar vardı, dünyayı daha güzel bir yer yapan, hayata renk katan insanlar... Çıkıp giderlerken ışığı da kapatanlar, bizi karanlıkta bırakanlar."