İpekbooks
@ipek_books
Ve ,kitaplardaki insanları sokaktakilerden daha çok sevdim...
21 okur puanı
Ağustos 2024 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Sait Faik Abasıyanık – Havuz Başı
Sait Faik’i ilk kez okudum ve neden bu kadar özel bir yazar olduğunu şimdi anlıyorum.
Hikâyeleri büyük cümleler kurmadan, bağırmadan anlatıyor her şeyi.
Ama insanın içine sessizce yerleşiyor.
Hayatın kıyısında kalmış insanlar, küçük anlar, yarım kalmış duygular…
Okurken bazen bir satırda durup düşündüm, bazen tanımadığım birine bile içten bir yakınlık hissettim.
Çünkü Sait Faik, insanı olduğu gibi anlatıyor; eksikleriyle, yalnızlığıyla, kırılganlığıyla.
Bu kitap bana şunu hissettirdi:
Hayat aslında tam da bu küçük anlardan ibaret ve onları fark edebilenler için çok daha anlamlı.
Geç tanıştım ama iyi ki tanıştım.
Bundan sonra Sait Faik kitapları benim için ayrı bir yerde duracak
Simdiden okuyacaklara keyifli okumalara
Reklam
Bu kitabı okurken hissettiğim şey şu oldu: anlatmak istediği mesaj güçlü ve yer yer gerçekten düşündürücü; fakat metin boyunca fazlasıyla tekrara düşülüyor. Korku, ego ve cesaret kavramları sürekli aynı yerden ele alınıyor ve bir noktadan sonra insan ister istemez “tamam, anladım” duygusuna giriyor. Keşke bu tekrarlar biraz azaltılsaydı; o zaman kitabın etkisi çok daha derin ve çarpıcı olabilirdi. Buna rağmen kitabı başarısız bulmuyorum. Dili akıcı, mesajı net ve okuru sıkmadan ilerliyor. Özellikle bu düşünce dünyasına aşina olmayan ya da Osho ile ilk kez tanışan okurlar için tekrarların sarsıcı ve öğretici bir etkisi olabilir. Ancak bu alana biraz daha hâkim olanlar için tekrarlar derinlikten çok fazlalık hissi yaratıyor. Genel anlamda baktığımda, eksiklerine rağmen üzerine düşündüren, durup bakmayı sağlayan bir kitap.
Okuyacaklara keyifli okumalar
Sevme Sanatı, tek okumada tüm kapılarını açan bir kitap değil.
Daha çok, okurunu durduran, düşündüren ve zamanla içine alan bir metin.
Sevmenin yalnızca bir duygu değil; emek, sorumluluk, sabır ve bilinçle kurulan bir eylem olduğunu fısıldıyor satır aralarında.
“Çok sevmek” ile “olgun sevmek” arasındaki ince çizgiyi gösterirken, insanı ister istemez kendine dönüp bakmaya çağırıyor.
Bazı bölümlerinde zorlandım, bazı cümlelerin üzerinde uzun uzun durdum.
Hemen anlaşılmak istemeyen, aceleye gelmeyen bir dili var.
Ama belki de bu yüzden kalıcı…
Çünkü bazı kitaplar anlamaktan çok olgunlaşmayı bekler.
Şimdilik rafa kaldırıyorum; ama bu bir veda değil.
Biliyorum ki zamanı geldiğinde, başka bir ruh hâliyle, başka bir ben olarak yeniden açacağım.
Çünkü bazı kitaplar bir kere okunmaz;
insan değiştikçe, kalp olgunlaştıkça yeniden okunur.
Okuyacaklara yavaş yavaş okumalarını tavsiye ediyorum :)
