İstanbul öyle bir hale gelmiş ki sokakta kaldırımların üstüne yatıp açlıktan ölsem "acep insan açlığından nasıl ölürmüş , hele bir seyredelim" diye etrafında bir yığın ahali birikecek.
acımak...ben insan ruhlarındaki derinliğin ancak onunla ölçülebileceğine kaniyim.
evet, dibi görünmeyen kuyulara atılan taş nasıl çıkardığı sesle onların derinliğini gösterirse başkalarının elemi de bizim yüreklerimize düştüğü zaman çıkardığı sesle bize kendimizi, insanlığımızın derecesini öğretir...