İnsanın üstüne çullanıp sırtındaki gömleğe kadar almıyorlar. Ama fırsat verirsen, onu da yapacaklar, anladım. Gelgelelim, eş, dost, ahbap, tanıdık, ne bileyim, insan diye bir arada geçindiğimiz insanların hepsi, güler yüzle insanı yere vuruyorlar.
İnsanlar, kendilerinden uzaklaşanlara darılıyor, düşman oluyorlardı. Biraz yaklaşınca iyilik görmek fırsatı çıkabiliyordu. Bu, her zaman, her yerde değildi. Fakat, çekingen durmakla, yüzde beş yüzde bir fırsat ihtimallerini de kaçırmış olmuyor muydu?