kitabı geçen sene yarım bırakmıştım. normalde kitapları yarım bırakmayı sevmiyorum bu yüzden bir şans daha vermek istedim. bu sefer bitirdim ama açıkçası çok zorlandım. yazım dili hiç hoşuma gitmedi. ilahi bakış açısıyla yazılmış bir kitap, aslında bu tarz kitapları daha önce de okudum ama beni bu kitap kadar rahatsız eden olmamıştı. sürekli “diyor”, “soruyor” gibi kelimelerin tekrarlanması bir süre sonra okumamı zorlaştırdı. normalde kitaptaki karakterleri anlamaya çalışırım ama rosie’yi bir türlü anlayamadım. ne istediğini bilmiyor gibiydi ve sürekli aynı döngünün içinde kalıyormuş hissi verdi. bir süre sonra sıkıldım açıkçası. “tamam, artık mutlular” diyorum ama iki sayfa sonra rosie yine gidiyor. kısaca kitabı sevemedim. son 80 sayfayı resmen bitsin diye okudum.