Gönül sabah ayrı akşam ayrı yorgun
Beyin durmaksızın içini yiyor
Ne ekilecek tohum kalmış ambarda
Ne biçilecek ekin
Hep bir bekleyiş sancılı
Gecenin sabahı bekleyişinde her sabah çektiği o acı
Ama görkemli ıstırabı unutturuyor..
Yine yeni yeniden hep aynı umutla.
