Eğer yaşlı bir insansa ve gençliğin bütün hareketlerini çılgınlık sayıyorsa o zatın normalden uzaklaşmaya başladığına hükmedebilirsiniz. Kendi gençlik senelerini göklere çıkarıp yaşadığı devri batırmaya kalkan adam hayatın normal akışına ayak uyduramamış ve dolayısıyla anormal olmaya başlamış demektir. Çünkü her nesilde insanlığın kazandığı zaferler zincirine yeni halkalar ekleyen insanlar vardır. Normal insan bunları görmeye çalışır.
En büyük keşifler, en faydalı icatlar para kazanmak için değil, insanlığa hizmet edenlerin takdir edildiği bilindiği için yapılmıştır. Öldükten sonra iyi bir isim bırakmak isteyen adam hayatını feragat içinde, fakirliğe katlanarak, fakat namuslu kalmaya gayret ederek geçiriyorsa takdir edilmek istediği içindir.
At okşamaktan anlar mı, diyeceksiniz. Hem de öylesine anlarmış ki, bayılır, mest olurmuş. O hantal vücudu, o küt yapısıyla bir at takdirden, mükafattan anlıyor, sırf o takdiri, o mükafatı kazanmak için yapılması en zor hareketleri yapmaya girişiyor da insan neden takdir karşısında bir duvar gibi duygusuz kalsın?
Bazen bir tatlı söz insana en büyük mükafatlardan daha fazla gayret verdiği halde zaman olur ki bir gönülsüz bakış insanı tuttuğu işten buzlar gibi soğutuverir.