İ. B.
@isos81
Fantastiksever
Blood Follows, Malazan serisinin üçüncü kitabında (Memories of Ice) kısa süreliğine görülen iki Necromancer'ın (Bauchelain ve Broach) novella (kısa roman) olarak yazılmış serisinin ilk kitabıdır. Aslına bakarsanız bu iki karakter serideki favorilerimden değil, o yüzden çok uzun süre bu kitaplardan uzak durdum. Aklımdan hep "Keşke Erikson başka duo'lar üzerine yazsaymış" diye geçirdim. Ama sonra hem Malazan reread'e başlamam hem de kitap yorumlarının olumlu olması sebebiyle başlamaya karar verdim.
Konusu şöyle:
Emancipor Reese'in iş verenleri sürekli öldüğü için kendisi artık "kötü şans" olarak görülmekte, insanlar onu gördüklerinde koruma işaretleri yapmaktadır. Ona rahat vermeyen karısı bir an önce bir iş bulmasını istemekte, iş bulmazsa hayatı ona dar edeceğini açıkça belirtmektedir (benim eşime ne kadar da benziyor). Çaresiz kalan Reese, şehre yeni gelen gizemli kişinin uşağı olmak için başvuruda bulunmaya karar verir. Bu sırada Lamentable Moll'da vahşice öldürülüp organları çalınmış ölüler bulunmaktadır ve bu durum 11 gündür devam etmektedir. Şehirde huzursuzluk hakimdir ve paniğin eşiğine gelinmiştir. Bu yüzden olayı çözmesi için Çavuş Guld görevlendirilir.
Okumadan önce çokça inceleme okumuştum ve kitabın en çok beğenilen kısımları mizah unsurları. Dolayısıyla ben de mizah ağırlıklı bir kitap beklentisi ile başladım. Bu beklentim fazlasıyla karşılandı (özellikle Bauchelain ve Reese arasındaki iş görüşmesi süperdi) ancak bu kitap sadece bir mizah kitabından daha fazlası. Her ne kadar mizah (ki çoğunlukla kara mizah) ögeleri içerse de Bauchelain ve Broach'un iyilik perileri olmayan Necromancer'lar olduklarını unutmamak lazım. Uzun süredir peşlerinde olan "avcı" ise, bu işe yeni başlamadıklarının kanıtı. Yine de Erikson eğlence ve korku ögelerini dönüşümlü olarak
Guld rose. “You’ve left a piece of bread,” he observed.
“For the gods.”
“What if they’re not hungry?”
“They’re always hungry, Sergeant.”
Aslında bir seri olmayıp, kendi içlerinde de tekil olarak rahatlıkla okunabilseler de Parker'ın The Siege serisinin ikinci kitabına, ilk kitaptan sonra çok büyük beklentiler ile başladım. Ancak bana göre ilk kitabın çok gerisinde kalan, mizah ögelerinin neredeyse hiç olmadığı ve fantastik eserlerde hiç sevmediğim aktör / tiyatro temasının olduğu bir kitap ile karşılaştım. Genel olarak kötü bir kitap olmasa da ilk kitabın harika olması sebebiyle onun çok gerisinde kalmış maalesef.
İlk kitap bittikten birkaç yıl sonra başlıyor bu kitap. Konusu spoiler vermeden kısaca şöyle: Şehir hala kuşatma altındadır. Karşımıza oyun yazarı ve aktör olan Notker çıkar. Notker, eski bir Theme liderinin oğludur ve hayatın zorluklarını babasından öğrenmiş olsa da şiddetten hiç haz etmemektedir. Ancak sevse de sevmese de İmparatorluk'un ona ihtiyacı vardır.
Sürekli eski tiyatro oyunlarına referans verilmesi, Notker'in Orhan'dan farklı bir karakter olmasına rağmen komedi unsurlarının çok benzer olması, yine Notker'in girdiği rolü "bana göre" doğru yansıtamaması ve Deus Ex Machina problemleriyle bir türlü ısınamadığım bir kitap oldu How to Rule. Ben çok daha keyifli vakit geçiririm diye umut ediyordum ama bu beklentim karşılanmadı. Tekrar edeyim, kötü bir kitap değil ancak ilk kitaba bayılmış ve 10 puan vermiş birisi olarak, yüzde 80'lere kadar 6 puan bandında ilerleyen bu kitaba en azından sonu güzel diye 7 puan verdim (sonu ile kurtardı).
