Bir âşık aşkın şiddetinden perişan bir hale gelmiş,ağlaya,inleye bir yol ağzına düşmüş, uyuyakalmıştı.Sevgilisi başucuna gidip onu uyumuş,kendinden geçmiş görünce Bir kağıt parçasına onun haline uygun bir şeyler yazdı,âşkın yenine bağlayıp gitti.Âşıkı,uykudan uyanınca kâğıdı gördü ; okudu, gönlü kan kesildi.Sevgilisi şöyle yazmıştı : Ey susup dalmış adam tacirsen kalk,para kazan! Yok,zahitsen geceleri uyuma,kulluk et , mücadelede bulun! Bu da değil,âşıksan utan.Âşıkın gözünde uyku ne gezer? Âşık, gündüzleri yel gibi eser savurur, geceleri yanar,yakılır, âleme ay ışığı gibi ışık verir! A nursuz,pirsiz,mademki ne osun, ne bu. Aşkımızdan dem vurma; yalan davalara girişme! Âşık,ölüp kefene sarılmadıkça yatar uyursa, ona da aşık derim ama kendine âşıktır o! Mademki sen bilgisizlikle aşk yoluna girdin,uykular hayrolsun , Allah rahatlık versin. Sen bu işin ehli değilsin!