Dünyanın en iyi masalı henüz hiç yazılmadı. Çünkü masalları hep yetişkinler yazdı. Çocukların düşünceleri, yazmayı bilmedikleri için hep öylece kanatlandı. Tutamadık onları martılar boyu, uçtular. Onlar uçarken biz yazmaya devam ettik, çocuklar kadar güzel yazamadık, gömüldük kalemler boyu..
"Çocuk" oluyoruz.
Hayatın bizim için en kolay, düşlemek için bol bol vaktimiz olan o güzel zamanına varıyoruz. Konuşmayı öğreniyor, düşünmeyi öğrenmiyoruz. Çünkü en iyi yaptığımız şey zaten düşünmek oluyor... Hayal dünyamızın iki ucunu aynı anda tutmak imkansızlaşıyor. Ah! Ne güzel düşünmeden düşünmek (!)