“ ‘önceki hayatını düşünme,’ dedi. ‘artık tamamen bitti o. eski hayatını kara kara düşünüp durursan ancak kendini üzersin. unut! yeni hayatın bu.’
unut. böylece görevim bir tas su kadar basit ve berrak biçimde önüme konmuş oluyordu: Hatırla.”
“başka yaşamlardan da sorumlu olduğunda gelecekle yüzleşmenin daha zor olup olmadığını merak ettim. ben yalnızca kendi yükümü taşıyordum ve bitkin anneye bakarken bunun verdiği özgürlüğü hissettim, bir de yalnızlığı.”