Ne yitirdim ben, ne yitirdik biz
Nazım bir kule gibi yıkıldığında,
Parçalandığında mavi bir kule gibi?
Bazen öyle geliyor ki bana,
güneşte gitti onunla
Çünkü gündü Nazım
Ve gerçekleştirdi görevini şafakta
Zincirlere ve cezalara karşı.
Elveda ışıklar saçan arkadaşım!
PABLO NERUDA
Kendisini resmi bir binanın Lenduha, pis ve havasız kokan Delhisinde, muhafızlar ortasında bir tahta sıraya oturmuş gördüm. Sakaları uzamış, düğmeleri kopmuş,üstü lekeli, ayakları çamurluydu.
-Beni kucaklayamadı bileklerinde kelepçe vardı. Bende kucaklayamadım.
özgürlüğümün üstünlüğünü görmek için omzunu okşamakla yetindim
Bugün pazar.
Bugün beni ilk defa güneşe çıkardılar.
Ve ben ömrümde ilk defa gökyüzünün bu kadar benden uzak
bu kadar mavi
bu kadar geniş olduğuna şaşarak
kımıldanmadan durdum.
Sonra saygıyla toprağa oturdum,
dayadım sırtımı duvara.
Bu anda ne düşmek dalgalara,
bu anda ne kavga, ne hürriyet, ne karım.
Toprak, güneş ve ben...
Bahtiyarım...