faal insan tek bir saniyeyi boşa geçirmez ve günün sonunda, her saatin kendisine bir şey kattığını görür. buna karşılık, ihmalkar insan, işini gücünü hep başka bir zamana erteler; uyuyup durur ve unutulur, yatakta masada, sohbette; gün sona erdiğinde hiçbir şey yapmamıştır; aylar ve yıllar akıp gider, yaşlılık gelip çatar, o hâlâ aynı noktadadır