Çoğunuz birbirinizi aldatıyorsunuz, duygularınızı saklıyorsunuz, kontrol etmeye ve değiştirmeye çalışıyorsunuz, incitiyor ve sevgisiz bırakıyorsunuz, çocuk yapıp ruhunu zehirliyorsunuz. Sonra bu ikiyüzlülüğü kutsayıp adına evlikik diyorsunuz..
Evlenmek, anne baba olmak, aile kurmak bir başarı değildir.
Evlilik, sadece bir nikah kağıdı değil; iki insanın birbirini tanıyarak, destekleyerek ve birlikte büyüyerek oluşturdukları dinamik bir ortaklıktır.
Ebeveyenlik ise sadece çocuk doğurmak değil; bir başka insanın sağlıklı gelişimi için kendini sürekli geliştirmeyi kabul etmektir.
Evlilik, gerçek bir yol arkadaşlığı ilişkisine dönüşemendiğinde; insanların kendi olmasını engelleyen, benliklerini kısıtlayan, kendilerini sahte bir güven duygusu içinde avuttukları, günün sonunda herkesin yalnız hissettiği bir tür çocuk büyütme projesine dönüşür.
Duygusal açıdan olgunlaşmamış, yetersiz ve hayatını iyi kuramamış bir anne babadan doğduysanız, hayatınız boyunca çabalayacak, zorlanacak ve tırnaklarınızla kazıyarak bir yerlere geleceksiniz demektir. Bu hem çok zor hem de çok gurur verici bir var olma savaşı demektir.
Belirli bir yaştan sonra yaşadıklarıyla ilgili hala ailesini suçlayan her insan, kendi seçimlerinin sonuçlarıyla yüzleşmekten korkan bir yetişkin çocuktur.