Toksik bir ailede büyüyen çocuk, kendi kendini büyüten, çoğu zaman ebeveyenlerine ebeveyenlik yapmak zorunda kalan, kendi yaşamak istediği anne babalığı çocuklarına yaşatmak isterken de çoğunlukla kendini ve hayatı kaçıran biridir.
Annelik kutsal değildir. Kültürümüzde çoğu anne psikolojik açısından toksiktir. Toksik anne, sevginizi kullanır. Duygu sömürüsü yaparak, ağlayarak, küserek, minnet borcunuzu hatırlatarak ya da hastalanarak hayatınızı yönetmeye çalışır. Yaralarımızı saran da bizi en çok yaralayan annedir. Bir çocuk , inciten bir babadan çok, korkuları yüzünden o babanın incitmesine izin veren ve zorba babasına katlanan, pasif agresif annesine öfke duyar.
Ailenin sende yol açtıklarını anlayana ve iyileştirene kadar, yaşam seçimlerini kendi özgür seçimlerin zannedecek ve adına "hayal kırıklığı" diyeceksin.
Aile kutsal değildir. Coğu aile psikolojik açıdan toksiktir. Toplumun temeli de değildir. Bu sadece geleneksel bir dayatmadır.
Aile değerli ve önemlidir ancak kutsallık, aile olgusundaki sağlıksız ve çarpık yönleri maskelemek için kullanılan bir kılıftır sadece.