Soruyorum, acaba kendinden nefret eden kişi kimi sevecektir? Acaba kendiyle çatışan kişi, kiminle anlaşacaktır? Acaba kendine yük ve sıkıntı olan kişi, kime zevk verecektir?
Özetle hiçbir dostluk, hiçbir hayat birliği, bensiz hoş ya da sağlam olamaz, o derece ki ne halk, hükümdarına ne aile reisi, kölesine ne hizmetçi, hanımına ne öğretmen, öğrencisine ne arkadaş, arkadaşına ne hanım, kocasına ne ev sahibi, kiracısına ne ortak, ortağına ne de oda arkadaşı, oda arkadaşına uzun süre katlanır; eğer karşılıklı bazen hata yapmazlarsa, bazen birbirlerini pohpohlamazlarsa, bazen bilgece alttan almazlarsa, bazen aptallığın balıyla kendilerinden geçmezlerse.
"...dostlarınızın kusurlarına göz yummak, hayal kırıklığına uğramak, kör olmak, saçmalamak hatta doğru düzgün davranışları yerine apaçık hatalarını sevmek ve onlara hayran kalmak, aptallıkla ilgili görünmüyor mu ?"
hayat insanı her şekilde sınar. bazen vazgeçmen gerekir, bazen düşmen. umutla girdiğin yollardan bir sokağa çıkmaman gerekir. acıya karşı hissizliği öğrenmek için. olmadığında zorlamamak için. bazen büyümek gerekir. yokuşlardan düşmek, tekrar ayağa kalkabilmek için.