Duygu

benim sevgilim o arsız çıplak teniyle güçlü bacakları üstünde ölüm gibi durdu eğik devinimli çizgiler onun isyancı organlarını güçlü desenlerinde izlemekte .. o katıksız seviyor yaşamın zerreciklerini toprağın zerreciklerini insan oğlunun üzüntülerini lekesiz üzüntülerini katıksız seviyor köyün bir bağ sokağını bir ağacı bir külah dondurmayı bir çamaşır ipini benim sevgilim sade bir insandır sade bir insan benim onu uğursuz ucubeler diyarında şaşılası bir mezhebin son belirtisi gibi memelerimin çalıları ortasında sakladığım.
Edebiyat
Reklam
içime doğan şeyler mi bir kilo demir mi
ne istedim sanki bi canını bi de gece uyurken döndüğümde sana çarpmak istedim
sararmış binalar yutuyorum doğruldu düşmanlarım ve yeltendiler aşkıma. yükü omzumda kambur artık sevdamızın birbirimizi nasıl da öldürdük seviniciyle bebek doğumlarının. sevgilim, gülünü öldürdüm sevgilim, gülümü öldürdün sevgilim kasnağını bile kanattın gözlerimdeki.
Edebiyat
insan bilinçli bir şekilde geride bırakılandır.
Reklam