Bu odacık, bu mini mini köşecik, onun, yalnız onundu. Burada ne utanılacak
yabancılar, ne sıkılacak arkadaşlar vardı, burada yalnız kendisinin hayalinden başka
bir şey yoktu.
- Abartmak mı? Kardeşim ölüyor diyorum, onu ben öldürdüm diyorum, sen bana hala
abartmaktan bahsediyorsun... Siz, hepiniz, ne soğukkanlı adamlarsınız! Karşınızda
çıldırmış birisini görüyorsunuz da tam bir rahatlıkla, "Abartıyorsun" diyorsunuz.
Aman yarabbi! Sevmek bu muydu? İnsanı sanki bir mengene içinde sıkıp sıkıp da
birisinin ayakları altına ezik, bitik, can çekişerek atmak isteyen bu öldürücü şey,
sevmek bu muydu?