Dostoyevski , insanın mutlu olduğunu bilmediği için mutsuz olduğunu , tek sebebin bu olduğunu söyler ...
Babam ise , biz burada ne kadar mutsuz olduğumuzu bilmediğimiz için mutluyuz.
Babam beni pek sevmezdi, diyor bir arkadaşım. Bir bakıma tüm kuşağımızın paylaştığı bir duygu bu.
Aslında babalarımız bizi severdi, babam konusunda bundan eminim, sadece bunu nasıl göstereceklerini bilmiyorlardı. Onlara da hiç kimse bunu nasıl yapacağını göstermemişti. O garip zırhı ancak torunları aşabiliyordu.