Öykü kıyısız

Öykü kıyısız
@kahraman_fan1
Senden sonra gidebileceğim hiçbir yol da yok. Bunun tek iyi yanı artık yollarda kaybolmayacak olmam. ... Ne bana ne sendeki bana alışabildin. Beni de geri vermedin kendinle beraber bitirdin. Şimdi hem sensizim hem de bensizim. Meğer ne sormuş unutulan olmak. Unutamadığının seni unutması... Hiç olmamışsın gibi, hiç yokmuşsun gibi...
Reklam
İşte sevmek böyledir katilim! Küçücük bir esinti için fırtınalar feda edersin. Yine de düşünür insan "değdi mi" diye. Ve cevabı koca bir soruya dönüştürür hayat. Anlarsın ki uğruna ödediğin bedeller mutluluğuna gölge düşürüyorsa hak ettiğin mutluluk sana biraz pahalıya mal olmuştur.
Gerçekten de bir romanmış gibi başladı aşkımız. Satırları aşarız diye düşünürken devrik cümleler altında kaldık ezildik. Sonra hayat denen silgi geçti üstümüzden. Ne izimiz kaldı geride ne de anlatabilecek hikayemiz. Şimdi başka romanların sayfalarında başka hikayelere mezeyiz. Aşk büyük harfle başlıyor, sonra küçük harflerle devam ediyor ve sonunda minicik bir nokta, tüm cümleyi bitiriyor. İşte böyle katilim! Aşk başlıyor; öncesini sorgulatmıyor; aşk bitiyor, seni öncekilere mahkum ediyor.
Ben kendimi aşk için sildim, sen beni başkası için...
Yoruldum artık kendi cinayetime intihar süsü vermekten. Yarım kalan masalımızın "bir yokmuş"u olma. Sonlar bende bu kadar aşîkarken beni sebeplerle yorma. Sevdim seni bir kere ne gerek var sebebe?
Reklam