Uğur ERASLAN
@kaihiwatari
Reklam
Milyonlarca insan hem zihinsel hem de ruhsal olarak aptaldır. Mideleri için yaşarlar. İşten nefret ederler. Benlik aşkları büyük, manevi yönden ahlaksızdırlar ama zeki, eğitimli ve umursamaz görünmeye bayılırlar. Yaşamın ideolojik kurucuları olarak kabul edilmeyi pek severler.
Dünyanın her yerinde, tüm ülkelerde, halk kitleleri her zaman dişlerini sıkıp sabretmek zorunda bırakılmıştır. Sabır, yokluk ve muhtaçlık içinde yaşamak, sahip oldukları bu yaşamı olduğu gibi kabul etmek, kaderine razı olmak kitlelerin doğal bir görevi gibi görülüyordu; tüm bunlar onların kendi sorumluluklarıydı. Çoğu zaman halk kitlelerini azarlar ve hor görürlerdi. Her zaman ve her yerde “Halk sarhoş, tembel, çalışmak istemiyor. Kaba ve açgözlüler, üstelik zalimler." diyorlardı.
Bu düşünceleri dile getirenler arkasından şunu da ekliyorlardı:“Halk bir konuda gerçekten harika; o da sabır. Açlık çekiyor, soğuktan donuyor, kirli ve pis yaşıyor ama yine de her duruma karşı sakin ve sabırlı yaklaşıyor."
Herkes insanların sabrını övüyordu. İnsanların sabrina hayran kaliyorlar, bu özelliği seviyorlardı. Öyle ki insanların sabrını dini bir görevmiş, insana dair güzel bir meziyetmiş gibi takdir ediyorlardı. İsa'nın öğretileri tam bir sabır dinine dönüşmüştü.
Kültür seviyesi en yüksek uluslar bile, ne yazık ki, dünyada nasıl yaşanacağını hâlâ tam olarak öğrenemedi.
Tarih; bazı milletlerin ve devletlerin kaderini acımasızca belirlerken, bazılarına bahşettiği parlak kaderle bize yol da göstermektedir.
Tarihten alınacak ders; toplumsal hayatın nasıl ve hangi yöntemlerle güçlendirildiği, kitlelerin eğitilerek iki ayaklı hayvanlar sürüsüne ya da büyük bir karınca kolonisine dönüşmelerinin nasıl önüne geçildiği ve mantıklı, akılcı, mutlu mesut bir yaşam süren sanatkârlar yetiştirmek, akıllı ve mutlu bir yaşamın yaratıcılarını oluşturmak için
hangi yolun izlenmesi gerektiğidir.
Reklam