Ben umut nedir bilmezdim. Elimden kimse tutmazdı benim, ya da kimse saçımı okşayıp sevmezdi beni.. eksiktim, yarımdım ama ne olursa olsun güclüydüm. Tek başıma da olsa her zaman ayağa kalkmayı başarırdım.
Sabah olmayacak dediğim cok geceler oldu, boğazımın dügümlendiği konuşamadığım, yeter bile diyecek gücüm olmadığı zamanlar oldu. Allah'a yalvardığım, devam edebilmek icin bir işaret istediğim, evet artık bitti dediğim an oldu. İşte o bitti dediginiz gercekten hayatınızdan vazgeçebilecek noktaya geldiginiz zaman umudunuz ortaya çıkıyormuş. Ben de böyle öğrendim. Diyeceğim şu ki sizin inancınız kalmadığında bile çark sizin icinde bir gün dönebiliyormuş. Ne olur vazgeçmeyin...