yaprak.
@kanayanokyanus
bazı kız çocukları, kendi evlerinin yetimhanesinde kalırlar.
Reklam
mâra, ne olacak senin bu eğri bedenin? kafanı kaldırdığın an binlerce fikir doluşuyor karanlık ruhuna. sevgin, gülümsemen, huzurun. her şeyin batıyor sana mâra. üç yaşında konuşmaya başlıyorsun, on üçünde susuyorsun. düşünceler korkutuyor seni, kendini sevmediğin her an kendine lanet okuyorsun. hava kızıllığını senden almış, kan kusuyor her tarafa. mâra seni annen baban da mı sevmedi? neden ipe sapa gelmez fikirlerin müptelası olmuşsun. öldürdüler mi seni? sen yaşa mâra.
mumlarım ve tütsülerimin bitmesine yakın yenilerini alırdın, çiçek falan istemezdim. zaten ateşe aşık bi' kadının elleri gülleri yakar, bilirsin.
bir delilik işte. kaldırıma oturtan, hıçkırarak ağlatan bir delilik. ruhunu sökseler haykıramayacağın, canını yaksalar da, susacağın türden. sevmek midir delilik? kaybetmek midir? gittikten sonra kovalamak mıdır? çok yoruldum yeter dedikten sonra bir köşede sızlanmak mıdır? yaralarını gözler önüne serip iyiyim demek midir? yaşamanın her saniye sırtına sapladığı bıçak mıdır delilik? neden susuyorsunuz? siz hiç delirmediniz mi? siz hiç kaybedip, kendinizi her gece öldürmediniz mi? ben yaptım, çocukluğuma mı ihanetti, anneme mi bilemedim. yaptım ama, her gece sızlandım. içimde ki ateşle saatler, yıllar geçirdim. her günüm devrikti. ne sağlam duvar kaldı, ne beceri. duvarlarımda yıkıldı benim. kendi sığınağımı da yıktım ben. ben de böyle delirdim.