melis
@kathena
347 okur puanı
Mayıs 2021 tarihinde katıldı
Selam! Okurken tüylerimin diken diken olduğu bir otobiyografik roman ile geldim. Yazarımız Takaşi Nagai o dönemde hastanede radyolog olarak çalışıyormuş ve kendisi de yaralı olmasına rağmen hayatta kalanlara yardım etmiş, herkesçe bilinen 1945 Nagasaki bombalanmasını acı şekilde anlatmış bizlere. Yayımlanmasına o yıllarda izin verilmemiş ancak hayat işte, bize 21. yüzyılda bunu okutuyor
9 Ağustos 1945’de Nagasaki Tıp Okulu, öğrencileri ve akademisyenleriyle siren sesleri duyulana kadar normal bir gün geçiriyordu. Japonya, Amerika ile savaş halindeydi ve maalesef o kara günler uzakta değildi. Bir ışık süzmeziyle birlikte eğitim yuvaları tuzla buz oldu, sabah şakalaştıkları insanların yüzünde şimdi ölüm huzuru vardı. Kalanlar ise ya ağır yaralı ya da şok içindeydi.
“Ellerini birleştirip dua ettikten sonra bir iki adım daha attı ve ayağı yeniden bir cesede takıldı. Etrafı hala zifiri karanlıktı. Bu karanlıkta etrafında kaç ölü vardı kimbilir. Nabızlarını kontrol ederken görmeyen gözlerini açıp bakındı.”
Bombadan kaçmak mümkün müydü ki? Bir hendek kazıp içine sığındılar. Ulaşamadıkları onca yaralı varken yas tutamazlardı. Karınları açtı ama yemeklerin tadı yoktu. “Telaş yapma.” “Enkaz altındaki bu daracık aralıkta tüm özgürlüklerinden mahrum edilmiş bir halde çaresizce yanıp kömürleşmek, kül olmak üzereyken panik yapmak ne işe yarardı ki? “Engin.” Burada bedenini biraz bile hareket ettirecek olan yoktu ancak ruhu cennet ve dünya arasındaki engin boşluktan geçecekti.”
Kitap gerçekten o çaresizliği, hiçbir şeyleri olmamalarına rağmen aslında “hayata” sahip oldukları için her şeylerinin olduğunu o kadar güzel anlatıyor ki. Etkisinde kalacağım bir eser, mutlaka öneririm.
“ Bizler, evleri yanan, yurtları yakılan ve yaşadığı yeri, giyeceği kıyafetleri, kendisiyle
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
“Ne mutlu yaslı olanlara çünkü onlar teselli edilecek.”
Dünyanın girdabı içinde kalırsan fırıl fırıl dönersin de sonunda kendi yolunu bulamaz, gürültü patırtı yapan bir insan olursun yalnızca. ‘Yemyeşil dağlar sarsılmaz , bembeyaz bulutlar gelip gider.’
hakikat arayışı bizim yaşama gücümüz de. Bu tutkuya sahipken dış görünüşümüz ün perişan halde olması sorun değildi. Atom ilk kez insanlığın üstünde patlamıştı.