İnsan nereye giderse gitsin kendinden, yaşamından kaçamıyor.Bizi var eden tatlı ve acı anılarımız, sorunlarımız ve sorumluluklarımız bizimle geliyor. Ama ne yazık ki iyi ve mutlu anılarımız değil, acı ve keder dolu olanlar,bizde utanç,eziklik ve korku uyandıranlar daha baskın çıkıp hep hatırlanıyor. Yaşam en sevinçli olmaya hazırlandığımız anlarda acı gerçeği hatırlatıp hayal kurmamıza izin vermiyor.
Yarının daha güzel olacağına,her şeyin düzeleceğine inanmak...Gerçekleri kendi zihninde yeniden yaratmak...olumsuzlukları olumluya dönüştürmek...Bu bilinçli bir yaşam mı yoksa günlük olayların ardına düşüp kendini koy vermek mi? Günlük yaşamın rutine dönüşmesi mi?