KAUDUPUL

Sanki özlemini hep içimde taşıdığım saklı hasretimdi.
“Yeterince kitabın var” diyenlere cevabımız hazır.
Verilen her söz, ardında belirsiz bekleyişlere mahkum ettiğin eli kolu bağlı insanlar yaratmaktan başka bir şey değildi.
Ne yaparsa yapsın insan, kurtulamıyor bir türlü sistemin çarkları arasında sıkışıp kalmaktan, bir hortum gibi içine çekiyor, masum kanını senin de ellerine bulaştırarak, çoğu zaman haberin bile olmadan.
Zincirlerinden salınmış kuduz köpekler gibiydi etrafımızda delirmişcesine koşturan ruhu çalınmış yüzler, bu nasıl nefret? Nasıl bir kin?
Sana duyduğum minneti hiç unutmadım. Sana karşı duyduğum hayal kırıklığını unutmadığım gibi...