Beni mazur gör lütfen. Derbeder yüreğimin dinmesi uzun sürdü. Sonra anladım ki hiç bitmeyecek bir yara bu. Asla kabuk bağlamayacak bir çaresizlik. Sönmeyecek bir ateş parçası. Nefessizliğim ömür boyu.
...dizlerimi karnıma doğru çektim, ufacık olmak istedim, anne karnına hasret kalmak, hiç çıkmamak, hep orada durmak, n’olur diye yalvarmak; izin verme benim doğmama anne!
Karanlık bir kuyunun içinde tırmanmaya devam ediyoruz tırnaklarımızla en tepeye, ya göreceğiz kuyunun çıkışındaki mavi göğü, ya da çoktan kapatılmış ağzı, tonlarca ağırlıktaki taştan bir silindirle.