...öfke, üzüntü, hüsran, kurnazlık hep çok ağırdır. Tüm bu hisler insanı ağırlaştırır. Sen bunu bilmesen bile kalbini ağırlaştırır ve seni katılaştırırlar.
Evlilik varlığını bir sömürü müessesesi olarak sürdürüyor; birliktelik bu değil. Mutluluk olarak çiçek vermiyor oluşu da bu yüzden. Veremez de. İnsanı sarhoş edebilecek bir mutluluk nasıl olur da istismarın köklerinden doğabilir?
İşte mantık bu: bu daha rahat, daha uygun, daha ekonomik, daha ucuz olduğu için biriyle birlikte yaşayacaksın. Yalnız yaşamak gerçekten zor, oysa bir eş demek temizlikçi, aşçı, hizmetçi, hemşire ve daha bir sürü şey demek. Dünyanın en ucuz emekçisi o, hiç para kazanmadan onca şey yapacak.
Düpedüz sömürü bu.