Sakın gelip mezarımın başında ağlama
orada yokum ben, değilim uykuda
benim o esen şiddetli rüzgar
elmas tanesi gibi parlayan kar
başak tanesine vuran güneşim ben
o sakin yağmurum, sonbaharı süsleyen
uyandığında sabahın sessizliğinde
benim o gücü veren bedenine
benim o sessizce çember çizen kuşlar geceleri
şefkatle parlayan yıldızlar
gelme mezarımın başına ağlama
orada değilim ben hayattayım, hayatta...
Mary Elizabeth Frye