nuran yatağına yattı. tavana bakıyor.
“hani işin vardı?” dedim.
kızdı bana.
“düşünüyorum ya, bu da iş,” dedi.
düşünmek ciddi bir işmiş. hatta nuran’ı düşündüğü için atmışlar buraya. öyle söyledi.
Reklam
“sen niye buradasın?” diye sordum nevin’e.
o da halkını sevdiği için buradaymış. ben büyüyünce halkımı hiç sevmeyeceğim. halkını sevenler hep kafese giriyor.
bu gece yine ağlar annem. gizli gizli ağlıyor. herkes uyuduktan sonra. ben uyuyormuş gibi yapıyorum. ama saçlarım ıslanıyor. o zaman anlıyorum annemin ağladığını. sesimi çıkarmıyorum. benim anladığımı sezerse daha çok üzülür belki.