Nankörlük, insanın kendi aynasıdır,
Bakarsın — sevgi sanırsın, zehir çıkar altından.
İhanet, gülüşün kıyısında gizlenir hep,
Ve ben o kıyıya defalarca yüzdüm, yanarak.
Bir kalp kaç kez kırılır da hâlâ atar,
Bir yürek kaç kez affeder de hâlâ sever?
Sen giderken adımların yankılandı içimde,
Sanki kendi mezarımı kazıyordum sessizce.
Herkes öldürür sevdiğini,
Ama bazıları gömer — dua bile etmeden.
Ben seni öldürdüm, evet,
Ama hâlâ yasını tutuyorum — içimde, gizlice.
• kemal yıldırım