Nâzım Hikmet, Akşam gazetesinde " Orhan Selim" imzasıyla kaleme aldığı yazısında, arkadaşıyla olan ayaküstü sohbeti yazar: " Ne iyi, dedim, çocukluğununun büyük bir parçasını kaybetmemişsin. Gözlerin çocuk kalmış. "
Bu sözler karşısında bir frengi dispanserinde başdoktor olan arkadaşının neler söylediğini de şöyle aktarır Nâzım Hikmet: " Onu kaybettiğim gün yok olurum, dedi. Çocukluk, gövdemizi, beynimizin birçok yanlarını, yılların akışıyla ağır ağır bırakır. Tıpkı toprak bir kaptan suyun sızması gibi, çocukluk bizden sızar. Son barındığı yer gözlerimizdir. Gözlerim çocuk kalmışsa, bu ilk bakışta görülebiliyorsa ne mutlu bana. En korktuğum, en çekindiğim adamlar, gözlerinde bile bir damla çocukluk ışığı kalmamış olanlardır."