Keşke, hocam, her öğretmen kendi öğrencisiyle bu kadar ilgilenebilse... İnanıyorum ki kişilerde ve toplumda görülen davranış bozukluklarının büyük kısmı silinip gider. Çünkü bir gencin en büyük açlığı ve ihtiyacı, ilgi ve sevgidir. Bu verildiği takdirde toplumda birçok şey düzelecektir. En azından benim açımdan...
"Çok üzüldüm." dedim sımsıkı sarılarak. Kelimeler kifayetsiz kalıyordu. Neden böyle anlarda duyduğumuz empatiyi dile getirmenin daha uyu bir yolu yoktu? Keşke üzüldüm demenin ötesinde, kalbimizin o kişi için nasıl sızladığını ve elinizden gelse çektiği acıyı yok etmek için her şeyi yapacağınızü ifade etmenin bir yolu olsaydı.