Ayşelerin intihar etmediği, Ahmederin evden kaçmadığı, Serpillerin kötü yola düşmediği, Sevimlerin “sevgi” diye feryat etmediği, Yılmazların sigara ve uyuşturucuya alışmadığı bir dünya için çabalamak bizim sorumluluğumuzda değil mi?
Yine bizler, öğretmen olarak ailesinden çok bizimle beraber olan öğrencilerimizi ne kadar dinleyip anladığımızı, onlarla ilgilendiğimizi ve kendilerini ne kadar tanıyabildiğimizi bir daha gözden geçirmeliyiz, diye düşünüyorum.
Aradığı güveni ailesinde bulamayan çocuklarımızın sevgi maskesi giydirilmiş sahte bir gülücüğe, tatlılıkla süslenmiş bir çift söze nasıl da kanıp gidebileceğini
anlamamız için daha kaç Ayşe’nin evden kaçması, intihar etmesi gerekiyor bilmem ki?
KALPLERİNE VE RUHLARINA GİREMEDİĞİMİZ, ARKADAŞ ve DOST OLAMADIĞIMIZ, NOTLA BASKIYLA DİSİPLİN KORKUSUYLA SİNDİRDİĞİMİZ ÖĞRENCİLERİMİZİN MUTLAKA BİZİM DIŞIMIZDA BAŞKA ARKADAŞLAR ARAYACAĞINI, DOST ZANNETTİĞİ KİŞİLERİN KENDİLERİNE ZARAR VEREBİLECEĞİNİ ASLA UNUTMAMALIYIZ