yasemin.
@kinyasca
Şu anda okuduğu kitap
oysa başarı ölçülebilecek bir şey, hayat kazanılacak bir yarış değildir. bunların hepsi… fasa fisodur aslında…
Reklam
üstelik pişmanlıklarını da zaten biliyordu. pişmanlıklar kaybolup gitmezdi. sivrisinek ısırığı gibi değildiler. sonsuza kadar kaşınırlardı.
“benim burada ne işim var?” diye düşündüğünüz oldu mu hiç? bir labirentin içindeymişsiniz ve kaybolduğunuzdan eminmişsiniz de, her bir dönemeci kendiniz yarattığınız için bu tamamıyla sizin suçunuzmuş gibi hissettiğiniz?
insanlar şehir gibiydi. bazı kötü yönleri var diye bütün şehirden nefret etmezdiniz. sevmediğiniz yanları, birkaç tane tehlikeli ara sokağı ve mahallesi olabilirdi ama bir şehri yaşanır kılan şey iyi yönleriydi.
yalnızlığın, temelinde anlamsızlık yatan bir evrende insan olarak var olmanın ayrılmaz bir parçası olduğunu bilecek kadar varoluşçu felsefeye hâkimdi
Reklam