Yazar:
Leif G. W. Persson
Çevirmen:
Nil Karaca
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Çok kötü bir polisiye örneği. O kadar kötü ki, dayanamayıp bir güzel döktürdüğüm, 'güzel içerikli' yorumu kitapyurdunda yayımlamadılar. ama öyle berbat bir polisiye yok arkadaş. bir kere iki satırda bir, karakterin teki kendi iç sesiyle konuşuyor. özellikle ana karakter olan bäckström. ve bu ana karakter evert bäckström, olayı çözmekten başka her şeyi yapıyor ve olayı kendisi çözmüyor zaten. ve yazar evert'i bize tam bir iki yüzlü gibi gösterip kendi karakterinden o kadar güzel soğutmuştu ki, bu ana kahraman gerçek yaşamında gıcık aldığı bir polis mi acaba diye düşünmeden edemedim.
O kadar kötüydü ki kitap en sevmediğim ilk 5 içerisine şimdiden girdi. Bir kere doğru düzgün bir konu yok. Tamam cinayet var polis var ama yani ee devamı gelmiyor, cinayeti çözmeye dair bir şey yapılmıyor.
Onun dışında en büyük 2 sorunu aşırı tekrara düşüp uzatılması, maks 200 sayfa ya eder ya etmez ama çok uzatılmış 400ü geçmiş. Ve iç konuşmalar var bir de. Bir normal cümle bir iç konuşma bayıyor. İçinden bir şey de konuşmuyor. Aynı anlamsız şeyler söylenip duruyor.
Olumsuz yorumlara rağmen aman nolucak ne kadar kötü olabilir ki deyip almıştım siz benim yaptığımı yapmayın.
Bir çok ayrıntı defalarca tekrarlanmis. Bu sebeple sayfa sayısı bu kadar uzun sanırım. Aynı tekrarlar haricinde okunabilecek bir kitap. Polisiye romanlardan hoslananlarin 9kuyabilecegi bir kitap. Ayrıca olayın İsveç te geçmesi, kitapta bahsedilen yerler Ejderha Dövmeli Kız serisini özleyenler için bir nevi hasret giderme sayılabilir.
Puan vermedi·552 syf.·
2025 4. kitabı
Akbaba Meclisi adlı polisiye roman, temel olarak dedektif Bäckström karakteri üzerine kurulu olsa da, karakterin olayları çözme becerisinin oldukça tartışmalı olduğu görülmektedir. Yazarın, klasik bir suç soruşturmasından ziyade, gerek karakterlerin iç dünyası gerekse olayların anlatımında fazlasıyla kendi kişisel fantezilerine yer verdiği görülmektedir. Özellikle kurbanın yaşadığı saldırıyı detaylandırma biçimi, gereğinden fazla tekrara düşerek ve kendi kişisel fantazilerine yer vererek okuyucuyu rahatsız edebilecek bir boyuta ulaşmaktadır. Bunun yanı sıra, hikâyenin genel akışında gereksiz ayrıntılar ve uzun diyaloglar dikkat çekmekte, bu da romanın gereksiz yere uzatıldığı izlenimini vermektedir. Bu bağlamda yazarın anlatım tarzı bir polisiye romandan çok, klasik bir Amerikan film senaryosunu andırmaktadır.
Dedektif Backström serisinin ilk kitabı bu kitap ve ne acı ki ikinci kitabı da elimde, ama asla okumayacağım. Üst üste o kadar kötü kitaplar okudum ki bu ay içime fenalık geldi. Bu kitap da onlardan biriydi. Şöyle örnek vermem yeterli olur sanırım.
.... diye sordu Knutsson.
.... dedi Backström.
.... dedi Knutsson.
.... dedi Backström.
Gibi gibi bir sürü bu tarz cümleler daralttı. Bir de “.... içinden geçirdi” cümleleri üzerine tuz biber olunca böööö geldi yeminle. Ben hayatımda böyle karaktersiz bir dedektif okumadım sapık mı salak mı anlayamadım. Gereğinden fazla uzatılmış yerler de cabası. Bir de şaşkınlığım yazarın “en iyi polisiye romanı” ödülünü almış olması. Acaba sadece bu yazarı mı bilenler verdi bu ödülü. Daha fazla yoruma gerek duymadan ibretlik ve beter bir kitaptı demekle yetineceğim. Ben artık kitapları yarım bırakmak istiyorum işkence çekerek bitirmeye çalışma huyum artık acı veriyor
Bir çok kimseye aşırı sıkıcı gelebilir. Bakström aşırı ukala bir tip. Aşırı ayrıntı ve konu sonu başrolden çok uzak. Eh işte bir kitap.
……………………………………
Başlamadan önce kitaptan beklentim yüksekti fakat beklediğimi bulamadım. Neredeyse her cümleden sonra ana karakterin iç sesini okumak sıkıcıydı. Yazar, emniyet güçlerinin görevi kötüye kullanım ve yolsuzluklarına değinmiş ve ana karakter de buna göre yazılmış; ben sevemedim. Kitabın yarısından sonrası daha hızlı ilerlese de beklentimi karşılamadı. Yazarın 2. Kitabı 
Ejderha Katili almıştım, biraz ara verip sonra okuyacağım.
Ejderha Katili almıştım, biraz ara verip sonra okuyacağım.
