Basit ve yalın bir dille ifade etmek gerekirse, insanlığın sorunu günahtır. Hepimiz suç işlemiş ve bu nedenle Tanrı’nın gazabını hak etmiş olan günahkârlarız. Öyle ki, kendimizi kurtarabilmek için yapabileceğimiz hiçbir şey yoktur. Tanrı’nın adalet için koyduğu kurallar bizi kurtaramaz, bu kurallara uyamadığımız için bunlar olsa olsa bizi suçlu çıkarır.
Bu nedenle yargılanmak üzere Tanrı’nın huzuruna çıkarıldığımızda, Tanrı tarafından kabul edilebilmek için yaptıklarımıza dayanabilme konusunda en ufak bir şansımız bile bulunmamaktadır. Bu, suçlu olduğumuz kanıtlanıncaya kadar masum kabul edildiğimiz bir yargılama değildir. Aksine, suçlu olduğumuz çoktan kanıtlanmış olan ve doğru kabul edilinceye kadar da suçlu olarak kalmamız gereken bir yargılamadır. Bu yargılama sürecinde doğru kabul edilme, hukuksal durumumuzdan çaresiz olduğumuzu gördüğümüz ve Kutsal Kitapsal bir doktrin olan “doğru kabul edilme”yı kavramaya başladığımız bir zamana tekabül eder.
Aklanma, Hristiyan müjdesinin merkezi konumundadır, çünkü temel sorulara yanıtlar verir: “Günahkâr insanoğlu kutsal Tanrı’nın karşısında nasıl aklanabilir?” —
Philip Ryken
