Yüzüme ateş parçası düşmüştü sanki; ani bir sıcaklıkla uyandım. Meğerse pencereden içeriye giren güneş ışınlarıymış yüzümü yakan. Vaktin bu kadar geç olmasına rağmen, babaannemin beni uyarmayışına hayret etmiştim.
Babam, evin bir oğluydu. Köyde tek çocuklu kadın olarak belki de ninemden başka bir kadın daha yoktur. Çocukları hep ölü doğmuş, bir tek babam sağ kalabilmiş. Askerden sonra evin geçimini üzerine almış; kah ilçeye, kah ile gider, oralarda çalışırmış. Aklım ermeye başladığı sıralarda da Almanya'ya gitti. Bir müddet sonra annemi de yanına aldı, beni dedemin, ninemin yanında bıraktılar.
Metin Çakır
