Kâğıdım, kalemim ve ben...
Bir de olmazsa olmazım sen varsın şu daracık odam, geniş yüreğimde. Biriniz olmazsa olmaz; bir yanım eksik kalır. Hepsinden önce ben, ben olmam. Susmasın derinlerden dökülen keman seslerim. Bitmesin masamdaki tavşankanı çayım.
Daha ne isterim?
Varsın fırtınalar kopsun alabildiğine; yeter ki, donuk kış güneşi, süzülsün penceremden, aydınlatsın şu loş dünyamı. Kapatın kapıları; karışmak istemem dışarıdaki kasırgalara bir saman çöpü gibi... Yok olacaksam sendeki yalnızlığımda yok olayım.
Ürkmem hiçbir şeyden. Sabrım güç verir bana sensiz yetimliğimde. İsteyemem kaderimin benden aldıklarını; vermez ki geri!
Yaralı dönmüşsem eğer savaş safından, ümitlerimle doldururum bende kalan boşluğunu. Hasretin acısını da, sensiz kaldığımda öğrendim.
Ya kimselerimin içinde yalnız kalmışımdır ya da yalnızlığımda kimsemle...
S. Nurefşan Zeren
