"...Giz onun yüzünü okşadı:" Sana ne söylediğimi unuttun mu? Sen benim var olma sebeplerimden birisin." Görkemin gözlerine gülerek baktı. Elini onun kalbinin üzerine koydu: "Sen var olduğun sürece ben de var olacağım." Elini koyduğu yere hafifçe vuruyordu."
Bunca yıldır onlarla savaşacağım diye kendimle savaşıyordum. Belki de kendimi, onların beni yıprattığından daha fazla yıprattım. Onları anlamaya çalışmadım. Tek odaklandığım nelere yol açtıklarıydı. Bizi olduğumuz gibi kabul edeceğim. Zorluk çeken sadece ben değildim.
Zaman ağır çekimde akıyordu sanki. Taze bir nefes çekmek istedi ciğerlerine ama oksijen tükenmişti. Renklerin vedası, çaresizliğin sesi gibiydi. Hüzün gibiydi… Zaman ileriye değil, geriye akıyordu şimdi. Sessiz çığlıklar kaplıyordu her yeri.