Ben de yalnızlığı kabullenmiş bu kalbin bu kelimeyle nasıl baş ettiğini merak ediyordum. O kadar…
Asıl mesele, çok önemli bir özne olduğunu düşünen benin, bu yalnızlıktan nasıl kurtulacağını bilmeyişiydi, ya da kabullenmesi gerekiyorsa, bunu nasıl yapacaktı?
Sahi yüce ve eşsiz ruh Hz. Adem babamız için bile Havva annemizi yaratmadı mı? Ya da Havva annemizin varlığı ile Adem babamızın ruhunu güzelleştirmedi mi? İnsan nasıl olurda yalnız mutlu olabilirdi ki? Yalnızlık ilk insanın varoluş hikâyesinde bile yokken, diğer bütün insanlar nasıl olurda bu kelime ile yaşamayı seçer ya da yaşayabilir?
“İlk defa bir sevgilinin elini bir rüyada tutmuştum. Ve bu his, kalbim için iyi ki demekti. Eşsiz bir iyi ki… Rüyamda elini tuttuğum, isminin baş harfi aşk olan adam için…”
Duygu Genç
