Leyla gerçekten aşık mı,
yoksa aşk adı altında duygusal mesaiye mi kalmış?
Herkes Leyla’yı kutsuyor ama
Leyla’nın kimseye “Ben yoruldum” deme hakkı yok mu?
Aşık kadın güçlü müdür,
yoksa güçlü kalmak zorunda bırakılan kişi midir?
Leyla neden hep anlayan taraf olur?
Neden sevince olgun,
kırılınca “abartıyor” sayılır?
Bu kitap şunu mu söylüyor:
Leyla olmak romantik,
ama Leyla olarak yaşamak epey zahmetli?
Aşk gerçekten sabır mı,
yoksa sabır adı altında bekletilmek mi?
Ve dürüst olalım…
Leyla mı aşkı yüceltti,
yoksa herkes Leyla’yı biraz fazla mı kullandı?
Belki de asıl soru şu:
Aşk kâfiri olmak mı daha zor,
yoksa yanlış bir aşka hâlâ inanıyor gibi yapmak mı?