“Sevgi dışında paylaştığım sözler aslında birer sitemi barındırıyordu. Evvelki yıllarda bir darbe almış ve platonik bir aşka kurban gitmiştim. Bende o hadiseden sonra münzevi bir yaşam sürüp inzivaya çekilmiştim. Ansızın kendimi yalnızlıkla nikâh masasında bulmuştum. Şahitlerim hüzün ve acıydı. ‘Siz, hiçbir baskı altında kalmadan. hastalıkta ve sağlıkta demini almış hüznü de yürek evinde taşıyan yalnızlığı ömür boyu yoldaş olarak kabul ediyor musunuz?’ Cevap biraz gecikse de dudaklarım bağıra bağıra ‘Evet. demişti. ‘Ve siz, aşkın tatlılığına aldanıp savaştan ağır yaralanarak limanına yanaşan ve hayat kırıklığına uğramış, kaleminin ağrılarını hafifletme andı eden Efkan’ı koruyup kollayacağına ve hiç terki diyar etmeyeceğine dair ömrünün son nefesine dek sırdas olarak kabul ediyor musunuz?’ Hiç gevelemeden ‘Evet’ demişti yalnızlık. Siz şahitler, şahitlik ediyor musunuz? İkisi aynı anda ‘Ediyoruz. cevabını vermişti. ‘Ben de duygulara nefes, hayallere heves belediyesinin bana verdiği yetkiye dayanarak sizleri häldaş (hâline ortak) ilan ediyorum. Bir yürekte kocayın.
Emin Yalçın
