*Atık** kötü değil ama tam anlamıyla çarpıcı da değil. Hani bazı kitaplar vardır, okurken altını çizdiğin cümlelerden çok düşünme biçimini dönüştürür; bu kitap benim için o seviyeye ulaşamadı. Yine de tamamen başarısız olduğunu söylemek haksızlık olur. Özellikle modern dünyanın görünmez artıklarını — yalnızca fiziksel çöpleri değil, tüketim kültürünün zihinsel ve etik kalıntılarını — tartışma biçiminde dikkate değer bir taraf var. Ama dürüst olayım, kitap zaman zaman kendi fikrinin etrafında dönüp duruyor hissi veriyor. İlk bölümlerde ortaya attığı temel mesele oldukça güçlü aslında. İnsanlığın “atık” ile ilişkisinin yalnızca çevresel değil, ontolojik ve kültürel bir mesele olduğunu söylemesi ilgi çekici. Fakat ilerledikçe bu düşünceyi sürekli farklı örneklerle yeniden dolaştırıyor. Bir noktadan sonra yeni bir kavrayış kazandırmaktan çok aynı düşünceyi daha akademik bir dille tekrar ettiğini hissettim. Belki de bu yüzden kitabı okurken aklıma sık sık serinin diğer kitapları olan

Cam ve Silence

Sessizlik geldi. Çünkü o iki kitapta, ele aldıkları metaforun düşünsel derinliği daha yoğun hissediliyordu. Garrison, “cam” üzerinden kırılganlık, şeffaflık ve modern yaşamın steril yüzeyi hakkında çok daha katmanlı bir düşünce kuruyordu. Biguenet ise sessizliği yalnızca bir yokluk değil, toplumsal ve psikolojik bir deneyim olarak ele alırken daha edebi ve sarsıcı bir anlatı dili yakalıyordu. Atık ise bu iki kitaba kıyasla bana daha dağınık geldi. Fikri güçlü ama edebi yoğunluğu daha zayıf. Özellikle bazı bölümlerde akademik referansların anlatının önüne geçtiğini düşündüm. Sanki yazar bazen düşünceyi derinleştirmek yerine onu teorik isimlerle destekleyerek ağırlık kazandırmaya çalışıyor. Bu durum kitabı tamamen başarısız yapmıyor elbette; ancak okuma deneyimini daha

devamını oku

AtıkBrian Thill · İthaki Yayınları · 20215 okunma