Berf Kitabın derinliği ve hissiyatı insanı alıp sur dibine, Diyarbakır’ın o tenha soğuk ama bir o kadar aşk ve anılarla dolu sokaklarına götürüyor diyebilirim. Sadece Diyarbakır’dan bahseden bir kitap değil, Mezopotamya topraklarını, aşkı, hasreti, özlemi, devrimi, sempatizanlığı vurgulayan bir kalemden dökülen ve emek verilmiş bir yaşanmışlık adeta. Kitabın adı gibi şiirlerin de merkezinde bir “kar” hâli var: örten, susturan, ama aynı zamanda iz bırakan bir kar. Bu kar bazen coğrafya oluyor, bazen insanın içi, bazen de konuşulamayan bir geçmiş. Coğrafya sadece bir arka plan değil; şiirin bizzat kendisi. Nehirler, toprak, evler, kokular ve sesler, kişisel duygularla iç içe geçiyor. Şair, bireysel acıyı toplumsal bir hafızanın içinden konuşarak anlatıyor. Bu yüzden şiirler “ben”den çok “biz”e yakın duruyor ama bunu bağırarak değil, sessizce yapıyor. Dediği gibi; “Hicaz düşleyip Kurdi haykırıyorum seni.” Aslında yazarımız haykırmıyor, haykırmak orada mecazi bir anlam taşımakta. O bunu içinde çok derin ve sessizlik içinde yapıyor, yani içinden hakırıyor. En çokta etkilendiğim “Hicaz düşleyip Kurdi haykırıyorum seni” sözü aslında bize şunu haykırıyor; Kitabın içinde bir aşkın veya özlemin sadece sözcüklerle değil, tam bir ezgiyle ifadesi gibi. Hicaz’dan Kürdi’ye uzanan bu geçiş, sadece müzik gamı değiştirmek değil; duygunun tonunu, ritmini ve ete kemiğe bürünüşünü değiştirmek demek. Hicaz, daha hüzünlü bir düş, içe dönen bir his; Kürdi ise daha derin, bazen acı ama köklü bir melodi. Şair burada sadece birini çağırmıyor; hissini “haykırıyor”. İşte yazarımız için “haykırmak” bu anlamı taşıyor bence. Aslında şunuda ekleyebilirim; Bu dize bir aşkı anlatmıyor sadece, onu söylüyor. Hicaz’da düş kurup

1000Kitap

BerfŞeyhmus Ulaş Karataş · Cinius Yayınları · 20243 okunma

Reklam