Borges Çetesi
Hakan İşcenYazar:
Hakan İşcen
Reklam
Yorumlar ve İncelemeler
Doğuştan kör olan baş kahramanımız, çocukluğunu teyzesi ile geçirmektedir.
Aynı zamanda Engelli çocuklar için özel açılmış yatılı bir okula devam etmektedir.
Yıllar geçtikçe en önemli özelliği kör olması değil dünyaya bakış açısı olmuştur.
Kör olmayanları "dünyalı" olarak tanımlar.
Kördür ancak zihni özgürdür.
Kendisinin tek amacı ise herkesin kendi kutsak kitabını kendi yazdığı Klön diye bir gezegene gitmektir.
Romanın başından sonuna kadar Klön adlı gezegenin adı pek çok geçmektedir.
Dünyalılar haricinde okuldan arkadaşı ve sağır olan "göz" ile birbirlerine "göz-kulak olurlar.
Bir gün sevdikleri bir yazarın (Ulu Büyücü) kitap tanıtım gününe gider. Ancak tanıtım iptal olur ve o tanıtıma giden salonda bulunan toplamda 7 kişi dağılmaz ve edebiyat konuşmak için toplanırlar.
Zamanla bu 7 kişilik grup arasında (Düş-Maske-Labirent-Ayna-Kum-Gölge arasında) arkadaşlıklar güçlenir, bir çeteye dönüşürler ve gruptaki her bir kişi kendi hayatlarını etkileyen anılarını, olay yada kişileri grubun diğer bireyleri ile paylaşmaya başlarlar.
Labirentin yıllar önce yaptığı kazadan sonra çektiği vicdan azabı ve sonrasında hayatında değişen olaylar,
Gölge nin ölüm döşeğinde olan ve çocukluğunu berbat etmiş babası ile geçirdiği son günleri,
Maske nin cinsel tercihlerini keşfetmesi ve başa çıktığı dertler, çektiği sancılar derken Kum un dayakçı kocası ile ilgili anılarını anlatması ile herkes çözülmeler yaşar.
Çete üyeleri bir toplantıyı deniz kenarında yaparlar ve kör anlatıcımız orada bir mağaranın ve o mağaranın hikayesi ile tanışır.
Çıkışını sadece körlerin bulabileceği, mağaradan çıkabilirse körlerin görebileceklerine ait bir hikaye dinler.
Bu mağara ile ilgilenmez gibi gözükse de romanın sonunda kendini bu mağaranın içine girerken bulacaktır.
Bir toplantıya Kum yüzünde
Puan vermedi·272 syf.·
2019 68. kitabı
“Özürlü, engelli, ama...komik adlandırmalardı bunlar. Ben kördüm. Tıbbi karşılığı buydu. Bana kör demeleri yeterliydi. Basit ve anlaşılır. Oysa kör demekten korkuyorlardı. Belki de saygısızlık olarak görüyorlardı. İşte problem tam da buydu. Sormuyorlardı, sadece benim adıma karar veriyorlardı. Onların sandığının aksine, her sabah uyandığımda kör olduğumu görüp kaderime küfrederek başlamıyordum güne. Sanırım siyah derili bir insan da beyazların ülkesinde güne böyle başlamaz. Farklı olduğunu aynaya bakınca değil, hissetirilince anlar. Engeli koyan onlardı. Eksik olanla kendim başa çıkabiliyordum, ama eksikliğini yüzüne vurmaları ve acımaları... Bu benim elimde olan bir şey değildi. Buna katlanamıyordum. Hiçbir zaman boynuma körlüğümle ilgili bir yazı asmayı düşünmedim, ama bir gün assaydım, sanırım sadece şunu yazardım: “Ben körüm. Ama isterseniz size yardım edebilirim.””
Empati, öyle bir kavram ki zor. Başkasının ayakkabısı ile dolaşmaya benzetiyor işin erbabı olduğunu idda eden uzmanlar. Oysa öyle olmuyor çoğu zaman empati sempatiğe oradanda acımaya dönüşüyor. Acımak ise başka bir sorun elbette. Sonunda iyi ki ben öyle değilim demek için seçilen bir yol sanki. İyi ki kör değilim. Ya da sakat.
“Aslında acımak bir merhamet ifadesi değil. Acımak da acınmak kadar bir zayıflık belirtisi. Acımanın dibini kazırsan korku ve caresizliğin zehirli köklerine ulaşabilirsin. Sonu da, kime veya neye acıyorsan onun çaresizliği ile baş başa bırakmaya kadar gider. Yani başka bir deyişle yok saymaya... Terk etmeye!.. Kime acırsan eninde sonunda onu bir şekilde yok edersin. Ama zihinde, ama eyleminde... Çünkü aslında acıdıkları kendileridir. Çünkü kimse kendi çaresizliği ve zayıflığı ile ömür boyu yüzleşmek istemez. Acımak, sinsi bir duygu. Acıyan aynı zamanda acınanla arasına farkında
Yazar Hakkında
Hakan İşcenYazar · 6 kitap
1961’de doğdu. İş idaresi konusunda lisansüstü eğitim gördü. “Dünya Şiir Günü” önerisinin Türk PEN’ince kabul edilmesini sağlayan şair grubu içinde yer aldı. Birçok dergi, gazete kitap eki ve yazınsal sitelerde deneme, öykü ve şiirleri yayımlandı. Yaratıcı Yazarlık Kursu adındaki öykü kitabı 2007’de basıldı.
