Sisifos taşı kaldırınca üstten bakıyorum ona. Komik duruyor. Aynı şeyi yapıp durduğu için. Hâlbuki o aşağıdan değerli görüyor kendi mücadelesini. Başına gelecekleri bilmesine rağmen değerli görüyor. Ben en çok onun bu inanışını gülünç buluyorum işte. O, Tanrı’nın onun taşını devirmesine güldüğümü sanıyor. Hayır, buna gülmüyorum. Ben onun beyhude direnişine gülüyorum. Kendi yaşadığı durumun içinde dünyayı anlamlı görebilecek kadar körleşmesine. Bir anlam düşkünü sanıyor kendini, anlamsız olmasına rağmen devam etmekten bile bir anlam çıkarsayabilmesiyle. Hâlbuki benim yanımda olmalıydı. Yıldızların orda. Yukarıdan bakmalıydı her şeye ve gerçek isyanı duymalıydı içinde. Haklı ve güzel olan. Bütün anlamı delip geçen. Ayaklanmam:
Yeniliyormuş gibi görülen bütün destanlarımızda anlattığımızdaki gibi, soylu gözükmeyen, görünüşte kaybediyormuşcasına, inanmaktan ama imkânsız görünene inanma gücüne tutunmaktan başka hiçbir yolla ele geçirilemeyen soyluluğu taşıyan kanında, aslında hiçbir zaman kaybetmeyen, yani bütün gerçek anlatıların içindeki bu çağrı... İmkânsıza inanmak konusunda bizi birbirimize benzetecek Sisifos. Biliyorum. Ama anlam benim yanımda.
Ahmed Semih Özmekik
