Öyle güzel bir kitap okudum ki, şiir tadında bir romandı. Neresinden tutsam da anlatsam, yaşadığım duyguları. Ahmed'i ve Asuman'ı nasıl getirsem dile. Ne dersem diyeyim eksik kalacaktır hissettiklerim. Lakin başlamak gerek söze. Tarih 1895'i gösteriyordu. Günlerden cuma. Nedense günler hep cuma'da takılı kalıyordu. Deri bir defter anlatıyordu yaşananları. Bir deftere sığmıştı onca olanlar. Yürekten dökülenleri bir okusaydılar, defter dayanır mıydı hiç ? Bir yangınla başladı her şey, beden yanığıyla. Sonra yaşayacaklarıyla o yanığın hiçbir şey olduğunu görecekti Ahmet. Şifahanede tedavi oldu Ahmet, bir ses duydu ki, yüreği ilk aşka vuruldu. Çocuktu Ahmet ama ondaki nefes kimsede yoktu. Vurulduğu ses neyin sesiydi. Bünyamin dedenin aşk ile üflediği nefese vurulmuştu. Ahmet, nefesini vermişti ilk aşkına. Nefesini feda etmişti. Aşk ile üflemeseydi acaba iyileşebilecek miydi yaraları ? İyileşmişti, ama yollara düşecekti bir gün. Yollar onu mutluluğa eriştirecek. Yollar onu yangınlarda boğacaktı. Bünyamin dedesini kaybetmişti, buldu ama yine kaybetti. Sonra bir hatırası kaldı yanında adı 'Asuman'dı. Kimsesi olmayan Asuman. Beraber büyüdüler, kardeştiler, sırdaştılar. Günlerden cuma idi. Bir merak tutkusu ile düştüler köle pazarına. Ne olduysa orada oldu. Ne yaşandıysa orada yaşanıp bitmişti. İkisininde sönmeyen yangını o an başladı. Elleri tutuştu, sonra yürekleri alev aldı. Ahmet çoçukken ki yangınını unuttu. Asumanın dili tutuldu. Bir daha konuşamadılar. Sevda nöbetinde yanıp tutuştular, yanıp kül oldular. Günlerden cuma idi. Ahmet, gitmişti. Neden gitmişti, niye gitmişti ? Asuman, onu terk etti sandı. Ama gerçek öyle değildi.. Ahmet ne yaptıysa Asuman için yapmıştı. Şifahanede neyzendi Ahmet. Yolu Bursa'dan İstanbul'a düştü. Artık padişah sarayında büyük bir neyzendi.

CumaBirsel Alver Yazıcı · Salon Yayınları · 20174 okunma

Reklam