Harîrizâde Seyyid Mehmed Kemâleddin, Osmanlı döneminde yaşamış bir mutasavvıf, âlim ve yazardır. Rifâiyye tarikatına mensup bir ailede doğmuş, genç yaşta ilme yönelerek Arapça, hadis ve fıkıh eğitimi almıştır. Melâmîliğin önemli isimlerinden Muhammed Nûrü’l-Arabî’ye intisap etmiş, çeşitli tarikatlardan icazet almıştır. İstanbul’da eser yazımı ve irşad faaliyetleriyle ilgilenmiş, kısa bir süre Fâtih Kütüphanesi’nde görev yapmıştır. Tasavvuf ve tarikatlar üzerine eserler kaleme almış, Tibyânü Vesâʾili’l-Haḳāʾiḳ ve Fashu Dürrü’l-Ağlâ Şerhu Devr-i A‘lâ gibi çalışmalarıyla tanınmıştır. 1881 yılında İstanbul’da vefat etmiştir.